Hayatın dağınıkları

Bazı şeyler olduğu gibi görülmeli, vedalar olmalı her daim…

Bir sezen bir yıldız

Tesadüflere, geriye kalanlara sığınmadan seni hatırlamadan yaşamalıyım güzel adam.

Pencere kenarında yeşermedi benim çiçeklerim…

Güzel sevdim ben, ses tonun duymadan şiirlerime yazdım seni, onlarca kelimeme paylaştım kalbimi.

32

Alışkınım aslında ben
denizin şafağında beklemeye
hatta özlem gibi sevmeye…

İçimdeki çığlıkları güneşe saklıyorum belki de çoktan vazgeçilmiştir. Kaybetmek istiyorum ne açığa vurabilecek gücüm var nede savaşmaya direnecek bir kalbim…

Aynalara yitirdim ben içimdeki çocuğu. Hayat ise yaşanmışlığa değil kalbine bakıyor, öfkene sarmalanmak seni delirtmiyor ama soğu veriyorsun her şeyden hatta herkesten…

Şairler tek tabanca yaşar hayatı öyle uzaktan severler, okurlar ve yazarlar ama asla kalp kırmazlar şiirleri onların sustuklarıdır.

Gece siyah

Vedalar güzeldir.

İnsanlar bazen karasız kalır ne kalbi yeter konuşmaya nede nefesi, sebepsizce susar anımsar ama yetmez dili onu sevdiğini söylemeye,

Belki de ilk görüşte aşk var belki de yok bunu ben bilemem peki sizler bilir misiniz?

İçimdeki ölü kuşlara veda ediyorum, konuşamadım onlar ile, kalbim rabbimin nasip etmediği insana yenik düştü. Güzel adam sen kokuyor bütün şiirlerim ama sen nereden bileceksin ki benim kalbim sen bilmeden sana yenik düştüm...

Artık gökyüzüne çizdiğimiz bulutlar yandı…

YORUM EKLE