En iyi versiyonumu yazmalıyım yaşım yirmi yedi olsa bile.
Aşka inanmak yok artık.
Geçmişi geride bırakmak elbette zorlayıcıydı.
Bugün izlediğim bir belgesel de hayatını anlatan bir ünlünün yaşadığı zorluklar ile nasıl üstünden geldiği ile alakalıydı ve bu belgeseli tam hayatım alt üst olmuşken izlemem asla tesadüf değildi.
Kaybetmek sorun değil; ta ki neşeme kadar ve o zaman kendi kendimi korumalıyım. Ruhumu korumaya çalışırken daha zor durumlar yaşıyorum ama inanmak istiyorum o yılladır savaşan yanıma…
Ruhumu en güçlü haliyle bulmalıyım ve her şeyi dualarıma bırakıyorum. Güzel şeyler olması için gözyaşı dökmem gerek.
Kendime hem teşekkür etmek hem de kendimden özür dilemek istiyorum.
Şu an yasın hangi evresindeyim bilmiyorum ama ödeşmek adettendir.
Kaybetmek değil benim meselem; kaybetmeyi hazmederim ama emeğimi gasp edeni unutmam. İlahi adalete bıraktım.
Hayatımda çalı çırpı etki etmez, sadece gölgemi kopyalamaya çalışır. Sorun kendime olan sevgimi kaybetmem; gerisi pekte zorlamaz çünkü güçlü kadın kendine aşık olandır.
Parazit olarak yaşamak eylemi dediğimiz şey insan yaşamında yaver tayfasına girer, bunu unutmayın. İlahi adalet hemen gelmez ama şiddetlidir.
Mesele ‘’de’’ ya da ‘’da’’ eklerini yanlış yazmam değildi. Hadsizlere had bildirmemdi. Çoluk çocuktan bölge yöneticisi yapmayın.
Hayal kurmayı bilmeyen toplum, kaybetmek ile hükümlüdür.
Teşekkürler.