Bak bana.
Bu kelimeler seni sevmekten vazgeçişim.
Kalbim evsiz.
Hayatta olgunlaşmadan bazı doğrulara denk gelmek hatalar getirir.
Bugün hiç aşık olmadığımı fark ettim.
Her şey sınıflaşmışken aşkın yok olmaması komik olurdu.
Cesaretim hep var işte ama kalbimden gelmiyor cesaretim.
“Şiirlerim hiç kimseye ait değil.”
Gitti.
Çocukların gülümsemesi ve enerjisi kalbi iyileştirir.
Elbette kendim gibiyim; ruhumun kalbime denk bir şekilde yaşıyorum. Sizin olsun evet o bütün güzellik kalıplarınız, ben böyle mutluyum.
Ruh eşim eksiklerimi tamamlamak için var; ben de onun eksiklerini tamamlamak için seveceğim.
Şair sevgiyi denk getirir şiirlere.
Denk gel şiirlerime.
“Zaman devrildi ve o gözlerin hâlâ aklımda, ses tonun ezberimde.”
Denk değiliz.
Senin korkaklığın, benim cesaretimle eşleşemez.
Ben artık merhametim yerine öfkemi dinliyorum.
Kara sevdalar satırlarda kalsın.
Hafta bitti ve ben şunu öğrendim: Kendimi hep çok seveceğim ve gitmek isteyeni asla kalması için ikna etmeyeceğim.
Bana gelince... Korkaklık, sessizlik; artık yeter. Çabalamak sadece bana düşen bir hüküm değil.
Vazgeçtiğimi iliklerime kadar hissediyorum.