Anlatmak isteklerim var.
Bazen kaçıyorum, bırakıyorum öylece; ne olduğu ya da nasıl bittiği umurumda değil. Hevesimi ve inancımı tüketen birini sevmek mantıksız.
Enerjime odaklanmam gerek. Dünyanın çizgisi sarpa sarmal.
Şimdi kurguyu bırakıp gerçekleri yazacağım.
Acı dolu gerçekleri.
Çocuklarımızı, çocukları koruyamıyoruz.
İnsanlar merhametten yoksun olmaya başladı. Buna ‘’dur’’ demeliyiz. Dünyanın kötülerini yazmak hiç güzel değil. Vicdanı olmayana kanun hükmetmeli.
Bazen yazamıyorum, kanım donuyor. Yazmam gereken ile aklımdan geçen bir değil; ama burada yazamıyorum kurallar var.
Kurallar neden hep basit şeylerde işe yarıyor?
İyi olabilmek bu kadar zor mu?
Neden içiniz kötü, bu menfaat neden?
Ahı unutuyorsunuz. Tutuyor tutuyor, ben hep hayatım boyunca şunu duydum:
“Ne kadar ah ettin de böyle oldu”
Arkadaşlarımın sözleri bunlar: çünkü kötülüğü yapan ilahi cezaya mahkum kalıyordu. Dünya adaletinin sessizliği can yakıcı.
Tek cümle:
Çocuğu korumak ile başlar vatanı korumak.
“TÜRK BAYRAĞI NAMUSTUR”