Aziz ve kıymetli kardeşlerim;
Bugün insanların en çok aradığı şeylerden biri mutluluktur. Herkes mutlu olmak istiyor. Daha güzel bir ev, daha yeni bir araba, daha yüksek bir maaş, daha fazla imkan... İnsanlar bunlara ulaşınca mutlu olacaklarını düşünüyorlar. Fakat dikkat ederseniz, imkânlar arttıkça huzurun da arttığını söylemek her zaman mümkün olmuyor.
Bir düşünelim...
Bugün evlerimizde sıcak su var. Bir düğmeye basınca ışık yanıyor. Soframızda çeşit çeşit nimetler bulunuyor. Geçmişte insanların günlerce süren yolculuklarla ulaştığı yerlere bugün birkaç saatte gidebiliyoruz. Cep telefonlarımızla dünyanın öbür ucundaki insanlarla anında konuşabiliyoruz.
Peki buna rağmen neden mutsuzluk artıyor?
Neden insanlar huzuru bulamıyor?
Neden yüzler gülse de gönüller huzursuz?
Çünkü insan sadece beden değildir. İnsanın ruhu da vardır. Beden ekmek ister, su ister; ruh ise iman ister, dua ister, huzur ister.
Yüce Rabbimiz şöyle buyuruyor:
"Bilesiniz ki kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur." (Ra'd Suresi, 28)
Ayet bize mutluluğun gerçek adresini gösteriyor. Kalbin huzuru markette satılmaz. Parayla satın alınmaz. Makamla elde edilmez. Kalbin huzuru Rabbini tanımakla ve O'na yönelmekle kazanılır.
Bugün birçok insanın sıkıntısı sahip olduklarının azlığı değil, sahip olduklarının kıymetini bilmemesidir.
Sabah gözümüzü açıyoruz.
Yürüyebiliyoruz.
Konuşabiliyoruz.
Görebiliyoruz.
Sevdiklerimizi görebiliyoruz.
Çocuklarımızın sesini duyabiliyoruz.
Bir lokma ekmek yiyebiliyoruz.
Fakat bunların çoğunu normal kabul ediyoruz.
Oysa hastaneleri dolaşan bir insan, sağlığın ne büyük nimet olduğunu anlar. Bir mezarlığa giden insan, nefes almanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu fark eder.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyuruyor ki:
"İnsanların çoğunun kıymetini bilmediği iki nimet vardır: Sağlık ve boş vakit."
Gerçekten de çoğu zaman elimizdekilere değil, elimizde olmayanlara odaklanıyoruz. Bu da bizi huzursuz ediyor.
Bir başka tehlike de sürekli başkalarının hayatıyla kendi hayatımızı kıyaslamaktır.
Sosyal medyada birinin arabasını görüyoruz.
Bir başkasının evini görüyoruz.
Bir başkasının tatilini görüyoruz.
Sonra kendi hayatımızı eksik görmeye başlıyoruz.
Halbuki mutluluk, başkasında olana bakmakla değil; Allah'ın bize verdiklerine şükretmekle başlar.
Şükür, nimeti artırır.
Nankörlük ise huzuru azaltır.
Bugün nice insanlar vardır ki az imkanla huzurludur. Nice insanlar da vardır ki büyük servetler içinde yaşadığı halde mutlu değildir.
Çünkü mutluluk eşyanın çokluğunda değil, gönlün huzurundadır.
Aziz kardeşlerim;
Belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Mutlu olmak için daha neye ihtiyacımız var?
Bir nefes alabiliyorsak...
Secde edebiliyorsak...
Sevdiklerimiz yanımızdaysa...
Hala tövbe etme fırsatımız varsa...
Kapımızda iman nimetimiz varsa...
Aslında mutlu olmak için çok sebebimiz var demektir.
Rabbim bizlere sahip olduklarımızın kıymetini bilmeyi, nimetlere şükretmeyi, kalplerimizi iman ve huzurla doldurmayı nasip eylesin. Dünya nimetlerinin peşinde koşarken ahiret saadetini unutmayı bizlere nasip etmesin.
Mutluluğu uzaklarda değil; Rabbimizin verdiği nimetlerde, secdede, şükürde ve gönül huzurunda arayan kullarından eylesin.