Bazı kelimeler oldukça zayıf kalıveriyor.
Kimseyi özlemeden yaşamak nasıl bir savaştır?
Bu hayatta kimse kalıcı değildir. O yüzden yalnızlığı en yakın zamanda öğrenin. Herkes çıkar uğruna yanınızda; kimsenin kalbinde iyilik filan yok. Çok nadir kaldı ruhu öyle güzel olan insanlar.
Aşka kalan imkansız şiirler varken asla senin için şiirlerimi kaleme alamam. Sen, karşıma geçip veda bile edemeyen bir ruhsun.
Aşka inanmak şair işi derler ama hangi şair aşkta kazandı ki?
Ve her defasında dönüp durduğunuz o kalp kime ait, belirsizdir. Saygısızlık affedilemez ve gitmek isteyen kimseye neden diye sormayın.
Sanan insanalar hep kaybeder ama ilahi güç ise can yakanı unutmayacaktır. Saygı çizginiz olsun çünkü bu hayatta hep korkak insanlara ya da adamalara denk geleceksiniz.
Vedasız kalan her korkak adamı ise unutun ve geçip, gidin.
Ben o korkak adamdan geçip gittim, Kendimi seçmeyi başardım.
Bazen tükenen mum değil, gecedir.
Elbette gecede bitecektir.
“Herkes eleştiri derdinde ama onlara başarımı kutlamak ise oldukça zor geliyor. Hem ben kendi kalıbımı bulmayı seviyorum ve sizle konuşur gibi yazmayı da seviyorum.”
(Neyse, küçük bir ses girdi araya.)
Ben o sesini unutmayı başardım. Gözlerini ise hiç ezberleyememiştim. Şimdi senden kalan, bölük pörçük bir hayali bir suret.
Vedasız kalan her şeye alışırız.
Ve unuturuz.
Hatalar filan.
Yalnızlığı en yakın zamanda öğrenmeyi başarın.