Aybüke Yıldız'ın "Tiksinmek" başlıklı köşe yazısı
Zaman dengesi.
Tesadüf mü, tevafuk mu?
Sizce?
Bence artık tevafuk; yaşanması gerekenler yaşanıyor.
Masal gibi bir sesi olmalı.
Bir zaman, birinde olduğunu sandığım o sevgi ama değildi. O, hep sevgimi ve nazik olmamı ona zaafım sandı. Oysaki benim eğitimim ve karakterim, her zaman insanlara karşı zarif davranmam gerektiğini bildiği içindi.
“Hükmen mağlup.”
“Sanmaları” defalarca yazdım. Şimdilerde ise geri kalmış bir duygu eylemi.
Hiç tanışmamış gibi...
Hiçbir sokak, yeniden karşılaştırsa bile bana o saygısızlığını unutturamaz.
Belki de her şey benim sanmalarımdı.
Sanan mı aptaldı, yoksa...
Sandığım için asla kendime kızmıyorum. Ben, duygularını yaşamaktan korkmayan bir kadınım. Hayatta her şey yaşanacaktır.
Vedasız kal. Bir daha da karşıma çıkma ama eğer hayat denk getiri ise o zaman korkak bir çocuk gibi kaç.
Umarım kalbine denk gelen ruh eşini bulursun.
Şunu da eklemeliyim: Benim vedalarım hep vardır. Bir gün, bir şiirimde mutlaka yeniden karşıma çıkacaksın. Belki de sen o şiire denk geleceksin, hiç tanımamış gibi.
Yazdıklarım hayatımın portresi değil; hayatım, yazdıklarımın portresi.
