Aybüke Yıldız'ın "Kara bağlasın" başlıklı köşe yazısı
Koca bir hafta hiçbir şey kaleme almadım.
"Yoğunluğumdan mı, yoksa kalemi bırakmamdan mı, bilemiyorum."
Karanlık diz boyu ve sesin diğer seslerle karışıyor. Hem sen yoksun artık tenimde, hatta gözlerimde bile. Ruhum tökezledi; senin korkaklığın kazandı.
Şimdi ne sesimi duyacaksın ne de gözlerimi göreceksin. Hayatın kalbine göre gelsin...
Kalbim evsiz.
Bu sefer kendimi tercih ediyorum. Vazgeçmeyi iliklerime kadar hissediyorum. Şiirler, ilham gelmeden kaleme alınmaz.
Denk değiliz.
Senin korkaklığın, benim cesaretimle eşleşemez. Ben artık merhametim yerine öfkemi dinliyorum.
Kara sevdalar satırlarda kalsın.
Hafta bitti ve ben şunu öğrendim: Kendimi hep çok seveceğim ve gitmek isteyeni asla kalması için ikna etmeyeceğim.
Bana gelince... Korkaklık, sessizlik; artık yeter. Çabalamak sadece bana düşen bir hüküm değil.
Vazgeçtiğimi iliklerime kadar hissediyorum.
