Hasret Aksoy'un "21 günlük şikayetsizlik yolculuğu" başlıklı köşe yazısı
Bazen insanın hayatına biri girer ve ona hiç beklemediği bir yerden iyi gelir. Son birkaç aydır hayatımda önemli bir yeri olan, çok sevdiğim spor koçum da benim için böyle biri. Bedenimi güçlendirmek için çıktığım bu yolda, hayata bakışımla ilgili de çok şey öğreniyorum.
Kendimce zor bir dönemden geçiyorum. Kafamı kurcalayan meseleler, yetişemediğim işler, içimde taşıdığım yorgunluklar var. İşte böyle günlerden birinde, bir sabah koçumun yanına oturdum.
“Yirmi bir günlük bir şikayet etmeme diyetine başlıyorum. Olumlu konuşmaya çalışacağım, şikayet etmeyeceğim.”
“Ben de seninle yapabilir miyim?” dedim. “Birbirimizi teşvik ederiz.”
O sabah verdiğim bu küçük kararın, kendi sesimi bu kadar yakından duymama vesile olacağını bilmiyordum.
Aradan birkaç hafta geçti. Meğer gün içinde ne çok şikayet ediyormuşum.
“Yetemiyorum.”
“Yapamıyoruz.”
“Hayat çok zor.”
“İnsanlar beni anlamıyor.”
“Ben de insanları anlamıyorum.”
“Çocuklar çok yaramaz.”
“Eşim beni hiç anlamıyor.”
“Ailemle yaşamak çok zor.”
Birini bitirip diğerine başlıyormuşum. Üstelik bu cümlelerin çoğu, artık üzerinde düşünmeden ağzımdan çıkıyormuş. Sanki hayatımın bütününü anlatıyorlarmış gibi…
Kendimi dinledikçe fark ettim: Günün içinde güzel olan pek çok şeyi sessizce geçiyor, zor gelenleri ise tekrar tekrar anlatıyordum. Bir aksilik bütün günün adını koymaya yetiyordu. Aynı gün yaşadığım küçük bir sevinçse kendine bir cümle bile bulamıyordu.
Peki, biri karşıma oturup “Bugün şükredeceğin neler var?” diye sorsa, aynı hızla cevap verebilir miydim?
Bu soru içimde kaldı.
Dertlerim bir anda ortadan kalkmadı. Beni yoran şeyler hala var. Ama artık onların yanında başka şeyleri de görmeye çalışıyorum. Bir dostun sesini, verilen bir emeği, birlikte içilen bir kahveyi, yeniden denemek için bulduğum gücü… Varlığına alıştığım için kıymetini anmayı unuttuğum ne çok şey var.
Elbette yorulduğumuzda “Yoruldum” diyebilmeliyiz. Üzüntümüzü anlatabilmeli, anlaşılmayı ve destek görmeyi isteyebilmeliyiz. Şükrederken kendi kalbimizi susturmak zorunda değiliz. Benim öğrenmeye çalıştığım, sıkıntılarımı anlatırken hayatımdaki bütün iyilikleri unutup unutmadığıma dikkat etmek.
Şimdi dilime biraz daha özen göstermeye niyet ediyorum.
“Hiçbir şeye yetişemiyorum,” dediğimde durup o gün yapabildiklerimi de hatırlamak istiyorum. “Kimse beni anlamıyor,” demeden önce, ihtiyacımı açıkça anlatıp anlatmadığımı düşünmek istiyorum. Çocuklarımla zor bir gün geçirdiğimde, o günün içindeki bir gülüşü de hafızamda tutmak istiyorum.
Her seferinde başarabiliyor muyum? Hayır. Bazen cümle çoktan ağzımdan çıkmış oluyor. Bazen içimden olumlu bir şey söylemek gelmiyor. O zaman kendime kızmak yerine yeniden deniyorum. Çünkü kendimi suçlayarak başladığım yere bir yük daha eklemek istemiyorum.
Bu süreçte tevekkülü de hayatımda daha çok hissetmeye niyet ediyorum. Elimden geleni yapmak, değiştirebildiğim şeyler için emek vermek ve gücümün yetmediği yerde Allah’a güvenmek… Her şeyi tek başıma çözmek zorundaymışım gibi yaşamaktan biraz olsun uzaklaşmak istiyorum.
Yirmi bir günün sonunda hayatımın kusursuz olmasını beklemiyorum. Bu benim için bir başlangıç. Şikâyetlerimin arasına biraz farkındalık, günlerimin içine biraz daha şükür yerleştirme çabası.
Bu yüzden bugün, kendini yorgun, yılmış, anlaşılmamış hisseden bütün hanımlara ve beylere küçük bir davetim var:
Gelin, yirmi bir gün boyunca dilimizden dökülenlere biraz daha dikkat edelim. Bir şikâyeti fark ettiğimizde duralım; neye ihtiyacımız olduğunu, ne yapabileceğimizi düşünelim. Her akşam, o gün şükredebildiğimiz bir şeyi de hatırlayalım. İstersek bir dostumuzla birlikte başlayalım, birbirimize hatırlatalım.
Evet, hayat bazen çok zor. Yine de birbirimizden destek alarak, elimizden geleni yaparak ve sahip olduğumuz iyilikleri fark ederek yol alabiliriz.
Ben o sabah “Ben de seninle yapabilir miyim?” diyerek başladım.
Belki bugün de birbirimize aynı soruyu sormanın günüdür.
