Nuray Ertaş Balcı'nın "Bir mektup, bir yitik yaşamdan itiraf" başlıklı köşe yazısı

Sevgili karım Hacer ve siz değerli evlatlarım bunları size yüz yüze söylemeyi çok isterdim fakat kısmet olmadı. Şimdi ne kadar faydası olacak bunu da bilmiyorum ama yine de yazıyorum.

Hayat hikayemi tamamen bilmemiş olabilirsiniz tabii ki ben buna sığınmayacağım ama yine de anlatacağım. Üç yaşında babasını kaybetmiş bir yaralıyım ben bunu size ne kadar anlatsam da beni anlayacağınızı sanmıyorum. Bu yokluk, acı, eksiklik hiç telafisi olmayan bir yara. Abimi de atam bilmişim. Anam beni öyle ne kucağına almıştı ne de yanağımı okşamıştı. Bu, yetimdir bunu ben eksik yetiştirmeyim diye düşünmedi hiç. Beni ne gezmelere getirmişti ne de parklara. Ben şimdikiler gibi öyle ne tatil bilirim ne de baba kokusu. Çok zorlu yollardan geçtim, yokluk da gördüm demir parmaklıklar ardında soğuk odalarda da kaldım. Sevdadan yana da yüzüm gülmedi. Evlat acısı da yedim, yuttum, yutamadım! Kan kustum acıdan…

Hep bir mücadelem oldu, hayatla da kavgam. Eksik onca yanım varken zorla evlendirildim! Hayatı ona da zindan ettim, ben sevdiğimi alamadım bile bile geldi dedim. İyice gaddarlaştım. Kucağıma oğlumu verdiğinde, ‘avrattır erkek doğuracaktır tabii’ dedim. Hiç çocukluk yaşamadığım gibi çocuklarımın da çocukluk yaşamasına izin vermedim. Bunu bilinçli yapmadım. Şartları öyleydi, ben böyleydim. Ben böyleydimin ardına sığınmak istemiyorum. Şimdi tüm bunlar için özür dilemek de çokça gereksiz ve yetersiz ama ben yine de dileyim. Çünkü bunu siz hak ettiniz! Ben layık olamadım, mutlu da edemedim. Kaos ortamına da neden oldum. Şimdi helallik istemeyeceğim, çok geç…

Koca bir ömrü yitirdik pişmanlık neye yarasın. İşte ancak çabam tüm bunları elimde olmadan yaptığımı bilmeniz. Sizi sevdiğimi bilmeniz. Ben de insandım, kötü de olsam yanlış da yapsam! Bana doğru yolu gösteren olmadı buna sığınmayacağım. Onca acımasızlığa her geçen gün daha da batıyordum. Tüm bunlar istemsizce olsa da ben her gün sanki bir kötülük yapmadan duramıyordum. Kavgalı olduğum gence silah çektiğimde katil olabileceğimi hiç düşünmemiştim. Sonrasında benim yerime suçu üstlenecek birini bulma fikri nasıl oluştu aklımda hala anlam veremiyorum. Sanki bir görünmez el bana bunca kötülüğü yapmam için yardım ediyordu. Suçumu vicdanen hiç rahat edememekle çektim ben. Hem de yıllarca! Hiç azat olmadım, tövbelerim aminlerime karıştı her gece her sabah. Tüm suçlarımı, hatalarımı belki bildiniz ama affedilmek için yalvardığım gecelerimden bir haberdiniz. Ben onca kötülüğe bulaşmış olsam da bu da benim kaderimde bana biçilen yoldu deyip sığınmadım. Af diledim. Elimden ancak bu geldi bolca. Benim yerime hapis yatan arkadaşıma bedelini yine siz evlatlarımı, malımdan mahrum bırakarak ödedim. Çalışmayı hiçbir zaman sevmedim. Hep yedirmeyi, vermeyi sevdim ama sizlerden çok da esirgedim. Şimdi belki bu yanımı hiç bilmediniz ama mezarıma geldiğinizde bana da dua okuyun istiyorum. Biliyorum ki Yaradan affedicidir. Biliyorum ki evlatlar ailelerin en güzel mirasıdır. Bir baba olarak size miras bırakamasam da maddi anlamda, manevi olarak şimdi sizlerin yürekleri, hayırları, duaları benim kurtuluşuma vesile olabilir…

Bu, bir yitik yaşam hikayemin en güzel sayfaları sizsiniz. Hiç utanmayın benden. Bu hayatta iyi de var kötü de. Kötüler olmasa iyilerin değeri nasıl anlaşılsın ki. Böyle yazmış Yaradan benim kaderimi. Tek dileğim benim bu yaptıklarımın sizden çıkmaması. Benden soyuma aktarılan ne kadar negatif görünmeyen bir bağ varsa hepsini dilerim Allah’tan sizleri esirgesin. Yaşarken sizlere maddi karım olmadı, manevi yıpranmışlığınız da çok. Bari öldükten sonra olmasın devam etmesin. Bir yerden duymuştum ataların genleri çocuklara torunlara hatta nesillere aktarılırmış, benden pozitif ne varsa size geçsin dilerim. Ne kadar pozitif yanım az olsa da ben de insanım, insandım! Beceremedim güzel yaşamayı, iyi olmayı ne yapayım. Her kötülüğün bir bedeli her kötünün iyi bir yanı mutlaka vardır bunu unutmayın. Bedeller ödendi. Zorluklar yaşandı. Kimse de bana neden bunu seçtin demedi? Gaddarlığıma göz yumdu. Yummasaydı neler olurdu ben bile bilmiyorum, bildiğim şu ki ben artık çok pişmanım…