Remzi Akbaş'ın "Emekliler haklarını alacak mı?" başlıklı köşe yazısı
Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, "24 yılda emekli aylıklarına yüzde 648 artış yapıldı" dedi.
Peki, doğru mu? Diyelim ki doğru. İyi de önemli olan, emeklinin bugünkü ekonomik durumu değil mi?
Nasılsa bu söylemi sorgulayan bir kurum veya sivil toplum kuruluşu (STK) yok. Yok derken, herhangi bir yaptırımı yok. Emekli derneklerinin yaptıkları eylemler de cılız kalıyor. Dolayısıyla hani bir deyim vardır ya: "Köpeksiz köy bulmuş, değneksiz geziyor." Bu söylem de buna benziyor.
Bakınız; 16,5 milyon emeklinin yaşam standartlarını yakından ilgilendiren ilave artışın konuşulduğu, tartışıldığı bu günlerde bir hesap yaptım.
4 kişilik bir ailenin çay-simit hesabıyla aylık gideri:
4 duble çay 30 liradan 120 TL. Üç öğün 360 TL.
4 simit 20 TL'den 80 TL. Üç öğün 240 TL.
Simit + Çay = 600 TL / Günlük.
30 günlük tutarı ne yapar? 18 bin TL.
Her gün çay-simit ile beslenilse, asgari ücretlinin maaşından geriye 10 bin TL kalacak. Emeklinin ise elinde sadece 5 bin 550 TL kalacak.
Bu hesabın içinde kira yok, elektrik yok, doğal gaz yok, su yok, telefon yok, mutfak gideri yok, sağlık yok, giyim yok, eğitim yok, seyahat giderleri yok...
Şimdi gelelim Sayın Şimşek'in iddiasını çürütmeye:
2002’de; en düşük emekli aylığı 257 liraydı.
Net aylık asgari ücret ise 184,3 liraydı.
Yani en düşük emekli aylığı, asgari ücretin yüzde 28,4 üzerindeydi.
TÜRK-İŞ'in Ekim 2026 raporuna göre dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 38 bin 024 TL. Bugün asgari ücret 28 bin 075 TL, en düşük emekli aylığı ise 23 bin 552 TL.
Hadi küsuratı atalım; 2002’deki en düşük emekli aylığının asgari ücretin yüzde 28 üzerinde olduğunu baz alırsak, bugünkü değerin ne olması gerekirdi?
35 bin 936 TL.
Bu rakam bile açlık sınırının altında kalıyor!
Başka bir hesaba göre de;
2002'de en düşük emekli aylığı 12 çeyrek altın alıyordu. Bugün 2 çeyrek altın zor alıyor!
2002'de bin 285 ekmek alıyordu. Bugün bin177 ekmek alabiliyor.
2002'de 28,5 kilo et alınıyordu. Bugün ancak 23,5 kilo et alınabiliyor.
Bakınız; bu hesaplar afaki değil, gerçek hesaplar. Yani yaklaşık 10 milyon civarındaki düşük aylık alan emekli ve 11 milyon asgari ücretli, bu gelirle açlık sınırının altında yaşam mücadelesi veriyor.
Aslında emeklinin sefaletinin temeli, 2008 yılında çıkarılan 5510 sayılı yasayla atıldı. Aylık Bağlama Oranı (ABO) düşürüldü; çalıştıkça artması gereken emekli maaşı küçültüldü, prim artırıldı, çalışma süresi uzatıldı. Yaş yükseldi, maaş düştü. Neredeyse
3 bin 600 gün primle emekli olanla 9 bin gün prim ödeyen emeklinin aylığı eşitlenir hale geldi.
Şu sıralar hükümet tarafından gelen retorik sözlere bakarsak "önümüzdeki yıl emeklinin kayıpları giderilecekmiş... Hakkaniyetli ücret politikası uygulanacakmış... Emekliler baş tacıymış... falan filan..."
Son söz: Unutulmamalıdır ki açlık ve sefalet asla bir kader değildir; yanlış ekonomi politikalarının ve tercihlerinin bir sonucudur.


