Next
Ali Keskinsoy'un "Rahmetten mağfirete: Ramazan’ın kalbine yolculuk" başlıklı köşe yazısı
"Ramazan ayının başı rahmet, ortası mağfiret, sonu ise cehennemden kurtuluştur." (Hadis-i Şerif Meali)
Zaman su gibi akıp gidiyor. Mübarek Ramazan ayının o ilk on günündeki "Rahmet" iklimini geride bıraktık. Şimdi, Rabbimizin af ve mağfiretinin sağanak sağanak yağdığı, gönüllerin yumuşadığı, hataların telafisi için sunulan o kıymetli "orta on güne" adım atıyoruz.
İlk on günde vücudumuz açlığa, ruhumuz ise sahur ve iftarın disiplinine alıştı. Ancak dikkat etmeliyiz; Ramazan bir "alışkanlık" değil, bir "uyanış" olmalıdır. İlk günlerin heyecanını, yorgunluğa feda etmemeliyiz. Teravihlerde safların seyrelmesine, cami coşkusunun azalmasına izin vermeyelim. Aksine, mağfiret günlerinde tövbemizi artırarak, kendimizi daha çok hesaba çekmeliyiz.
Affet ki affedilesin
Bu on günün ruhu "bağışlanmaktır". Ancak Allah’tan bağışlanma dilerken, bizim de kullara karşı bağışlayıcı olmamız gerekir. Küslerin barıştığı, kırgınlıkların iftar sofralarında unutulduğu bir dönemdeyiz. Unutmayalım; kusur aramayı bırakan, kendi kusurlarını onarmaya vakit bulur.
Rahmet günlerinde camilerimizi şenlendiren çocuklarımız, artık caminin birer parçası oldular. Onları camiye alıştırmak, Ramazan’ın en büyük kazancıdır. Eğer bir çocuk camide kendini huzurlu hissediyorsa, o toplumun geleceği emniyettedir. Onlara karşı sabrımız, aslında kendi nefsimize karşı kazandığımız bir zaferdir.
Bu on günde ne yapmalıyız?
Tövbe kapısını çalmak: "Ya Rabbi, bildiğim bilmediğim tüm hatalarımdan sana sığınıyorum" diyerek samimi bir sığınış içinde olmak.
Gönül almak: Çevremizde kalbi kırık bir yoksul, bir yetim veya bir yaşlı varsa onların hayır duasını almak.
Kur’an’la hemhal olmak: Mukabelelerimize devam ederken, okuduğumuz ayetlerin hayatımıza ne kadar yansıdığını düşünmek.
Ramazan'ın bu ikinci evresi, bayrama tertemiz bir gönülle ulaşmak için köprü hükmündedir. Rabbim bizleri, rahmetine erip mağfiretiyle arınan ve sonunda cehennem azabından azat olan kullarından eylesin.
